...;μέσα από τα μάτια σου θα δω εγώ και από το στόμα σου θα μιλήσω ...;»
Το τραγούδι για την Κωνσταντίνα Κούνεβα έχουν συνθέσει ο πολιτικός πρόσφυγας από τη ΓουϊνέαAbdurahamaneTourι και οPAULCARATINI"Simpol",Γάλλος συνθέτης και τραγουδιστής του χιπ χοπ στο Παρίσι. Τραγουδάει ηΞανθούλα Ντακοβάνου.Ιδέα και στίχοι της Σόνιας Μητραλιά.
Πολύ γνωστός στη Γουϊνέα και σε όλη τη δυτική Αφρική, ο 28χρονος συνθέτης, τραγουδιστής της ραπ και του χιπ χοπ και επικεφαλής του συγκροτήματος «PuissanceMaldingue» Αμπντουραχαμάν Τουρέ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει εσπευσμένα τη χώρα του τον περασμένο Αύγουστο όταν του έγινε σαφές ότι κινδύνευε η ζωή του από τη δικτατορία που κυβερνούσε τη χώρα του (βλέπε και σχετικό άρθρο στην ιστοσελίδα τουBBC).
Μετά από πολλές περιπέτειες βρέθηκε να περνάει το Αιγαίο μαζί με άλλους μετανάστες (έχει τραβήξει σχετικό φιλμ με το κινητό του) πριν καταλήξει τον Σεπτέμβρη του 2008 στην Αθήνα. Στη διήμερη εκδήλωση της «Ένωσης Αφρικανών Γυναικών» και του κινήματος «Όχι στο Ρατσισμό από τη Κούνια» στη Πλατεία Αμερικής, ο -εντελώς άγνωστος- Τουρέ ζήτησε την άδεια να τραγουδήσει, ανέβηκε στην εξέδρα και ...;έβαλε φωτιά στους εκατοντάδες Αφρικανούς που μέχρι τότε παρακολουθούσαν από τις παρυφές της πλατείας. Εκεί γνωρίστηκε με τη Σόνια Μητραλιά της «Κούνιας» που, όντας και παλιά φίλη και γνώριμη της Κωνσταντίνας Κούνεβα (από τους κοινούς αγώνες για τα δικαιώματα των γυναικών), είχε την έμπνευση να του ζητήσει να γράψει ένα τραγούδι πάνω σε στίχους της βασισμένους σε κείμενο του σωματείου καθαριστριών της Κωνσταντίνας.
Στο Παρίσι, όπου «πέρασε» μετά από τρίμηνη παραμονή στην Ελλάδα, ο Τουρέ έγραψε το «τραγούδι της Κωνσταντίνας» μαζί με το Γάλλο μουσικό και συνεργάτη του στο νεότευκτο συγκρότημα τους «Noir/Blanc». και το εκτέλεσε, στα γαλλικά, ελληνικά και αγγλικά, μαζί με την Ελληνίδα τραγουδίστρια Ξανθούλα. Περιττό να προσθέσουμε ότι όλα αυτά έγιναν και γίνονται αφιλοκερδώς, από ανθρώπους που δεν το βάζουν κάτω και εξακολουθούν να αγωνίζονται και να πιστεύουν στην αλληλεγγύη ...;
Σόνια Μητραλιά, συντονίστρια της Καμπάνιας "Όχι στο Ρατσισμο από την Κούνια"
"Τρεις φορές πονάει η αγάπη-όταν σε κόβουν, όταν παντρεύεσαι κι όταν γεννάς»
Παλιό αφρικανικό γνωμικό
Σήμερα αφιέρωμα στον "ΕΞΑΝΤΑ"
Η μέρα στη Γκουάνα είναι γιορτινή. Όπως προστάζει ένα πανάρχαιο έθιμο στο Μαλί, αυτή την τεράστια χώρα της Δυτ. Αφρικής, όλα τα μικρά κορίτσια του χωριού, πλυμένα καθαρά, στολισμένα με ένα κοχυλάκι στο μέτωπο και με λευκό μαντήλι στα μαλλιά, έχουν συγκεντρωθεί από νωρίς στη μεγάλη αυλή. Οι μανάδες έχουν μαγειρέψει καλό φαγητό, οι μουσικοί με τα ταμ ταμ δίνουν το ρυθμό, και οι σοφές γερόντισσες χορεύουν και τραγουδούν.
«Σήμερα όλοι στο χωριό είναι χαρούμενοι, γιατί είναι η μέρα που τα κορίτσια θα κάνουν κλειτοριδεκτομή. Σ'; εμάς έτσι γίνεται, για να μπορεί έπειτα το κορίτσι να παντρευτεί», εξηγεί ο αρχηγός του χωριού. «Ξέρεις τι είναι κλειτοριδεκτομή;», ρωτάμε τη μικρή του κόρη Αϊσά, 10 χρονών. Η μητέρα προλαβαίνει: «Δεν τους λέμε τίποτα, για να μη φοβηθούν και αντισταθούν. Θα καταλάβουν εκείνη τη στιγμή που θα τους συμβεί». Το ξημέρωμα, σ'; ένα σπίτι έξω από το χωριό, ένα - ένα 37 μικρά κορίτσια θα υποβληθούν σε αυτή τη βάναυση πρακτική.
Κλειτοριδεκτομή είναι ο συνήθης όρος με τον οποίο αναφερόμαστε στον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων. Συνίσταται στην εκτομή μέρους ή ολόκληρης της κλειτορίδας, ή και των μικρών και μεγάλων χειλέων του αιδοίου. Κάποιες φορές η διαδικασία ολοκληρώνεται με τη συρραφή της σχισμής και το στένεμα της εισόδου του κόλπου. Η πρακτική παρομοιάζεται συχνά με την ανδρική περιτομή, στην πραγματικότητα, όμως, το ακριβές αντίστοιχο στους άνδρες είναι ο ευνουχισμός. Δεν είναι σπάνιο, μικρά κορίτσια να πεθαίνουν επιτόπου τη στιγμή της κλειτοριδεκτομής, από την ακατάσχετη αιμορραγία ή τον αφόρητο πόνο και το σοκ.
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, 120-140 εκατομμύρια κορίτσια και γυναίκες παγκοσμίως έχουν υποστεί αυτόν το σεξουαλικό ακρωτηριασμό, ενώ άλλα 3 εκατομμύρια ζουν κάθε χρόνο υπό αυτή την απειλή. Για να το πούμε αλλιώς, 6 κορίτσια σε όλο τον κόσμο υποβάλλονται σε κλειτοριδεκτομή κάθε λεπτό.
Πρόκειται για ένα αρχαίο έθιμο μύησης που επιβιώνει μέχρι σήμερα, κατά κόρον στην Αφρική, αν και απαντάται και σε ορισμένες χώρες της Ασίας και ελάχιστες της Μ. Ανατολής. Η αφετηρία του χάνεται στα βάθη των αιώνων της αφρικανικής παράδοσης. Σύμφωνα με έναν αρχέγονο μύθο του Μαλί, σε κάθε ανθρώπινο ον τη στιγμή της γέννησής του υπάρχει και το αρσενικό και το θηλυκό φύλο. Στον άνδρα το θηλυκό βρίσκεται στην ακροβυστία, και στη γυναίκα το αρσενικό βρίσκεται στην κλειτορίδα. Έτσι, με την περιτομή και την κλειτοριδεκτομή αντίστοιχα, συντελείται σωματικά και κοινωνικά το πέρασμα των παιδιών στην ενηλικίωση, και ο άνδρας και η γυναίκα πια θεωρούνται έτοιμοι να παντρευτούν.
Το ποσοστό των γυναικών που έχουν υποστεί κλειτοριδεκτομή στο Μαλί φτάνει το 85%! Οι γυναίκες ζουν αιχμάλωτες μιας παράδοσης που περνάει άκριτα από γενιά σε γενιά. "Δεν ξέρω γιατί ακριβώς το κάνουμε. Γεννηθήκαμε και το βρήκαμε έτσι, κι έτσι θα το κρατήσουμε. Μη γελιόμαστε, η κλειτοριδεκτομή δεν πρόκειται να σταματήσει μέχρι το τέλος του κόσμου», μας λέει η γερόντισσα που είναι επιφορτισμένη με την τέλεση της σκληρής πρακτικής. Μας δείχνει το μικρό σκουριασμένο μαχαίρι που θα χρησιμοποιήσει στην τελετή. Κι όμως, η ίδια πιστεύει ότι κάνει κάτι καλό. «Όποια δεν έχει κάνει κλειτοριδεκτομή είναι κατάρα. Δεν μπορεί να βρει άντρα, δεν μπορεί να κάνει παιδιά. Με την κλειτοριδεκτομή δεν παθαίνουν τίποτα κακό. Πλένω τα κορίτσια με το παραδοσιακό φάρμακο για να φυλαχτούν από τα κακά πνεύματα και καθαρίζω το μαχαίρι στη φωτιά», μας εξηγεί και επιμένει: «Δεν κλαίνε, δεν πονάνε, δεν παθαίνουν τίποτα κακό!».
Αν κάποιο κορίτσι δεν πεθάνει αμέσως μετά την κλειτοριδεκτομή, οι άνθρωποι δεν έχουν τη μόρφωση να αναγνωρίσουν τις μακροπρόθεσμες συνέπειές της. Οι ίδιες οι γυναίκες δεν μπορούν να καταλάβουν πώς το τραύμα που υπέστησαν στην παιδική τους ηλικία φταίει για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σε όλη τους τη ζωή.
«Δεν είναι λίγες οι φορές που το ζευγάρι την πρώτη νύχτα του γάμου έρχεται στο νοσοκομείο, καθώς λόγω της φραγής του κόλπου είναι αδύνατη η σεξουαλική επαφή. Και βέβαια ούτε λόγος για απόλαυση στη σεξουαλική ζωή. Η γυναίκα αντιδρά, αφού συνήθως υποφέρει, γι'; αυτό πολλά ζευγάρια οδηγούνται στο χωρισμό», μας λέει ο γιατρός Μουσταφά Τουρέ, που αντιμετωπίζει σχετικά περιστατικά. Σκεφτείτε μόνο, για πόσα κορίτσια η πρώτη ερωτική επαφή σήμαινε να τις ανοίξει ο άνδρας τους μ'; ένα μαχαίρι ...;Αλλά η κλειτοριδεκτομή και το σεξ είναι θέματα ταμπού για την κοινωνία, καλυπτόμενα από ένα πέπλο σιωπής.
Για μια γυναίκα που έχει υποστεί κλειτοριδεκτομή είναι πιο δύσκολο να μείνει έγκυος, ενώ καθίσταται τρομερά επώδυνος και επικίνδυνος ο τοκετός. Με τα γεννητικά της όργανα κατεστραμμένα, αυξάνονται οι πιθανότητες η γυναίκα να μην τα καταφέρει, και να πεθάνει η ίδια ή το παιδί στη γέννα. Έτσι έχασε τη σύζυγο και το παιδί του ο κ Τερά: «Όταν μου εξήγησε ο γιατρός τι έφταιξε, κατάλαβα ότι δεν ήταν το κακό πνεύμα, ότι δεν ήταν μοιραίο να συμβεί. Πρέπει να σταματήσουμε αυτή τη συμφορά», εξομολογείται.
Ο κ Τερά, παρά την αντίληψη που θέλει τη βάναυση πρακτική να πηγάζει από το Ισλάμ, είναι χριστιανός. Κι ενώ πράγματι, πολλοί ιμάμηδες και πιστοί μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι η κλειτοριδεκτομή είναι υποχρεωτική από το Κοράνι προκειμένου η γυναίκα να καθίσταται «καθαρή», διαπιστώνεται αφ'; ενός ότι η πρακτική είναι εξίσου διαδεδομένη μεταξύ των πιστών και άλλων θρησκειών, αφ'; ετέρου ότι δεν εφαρμόζεται σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, το Ιράν και το Ιράκ, που αποτελούν το «σκληρό πυρήνα» του Ισλάμ!
Η κλειτοριδεκτομή εμφανίζεται να είναι στην Αφρική πιο αρχαία από τη θρησκεία. Κι αν σήμερα κάθε καταγωγικός ερμηνευτικός μύθος μοιάζει να έχει ξεχαστεί, οι άνθρωποι επιμένουν στην τέλεσή της κυρίως βάσει διαδεδομένων δεισιδαιμονιών και αντιλήψεων. Η κλειτορίδα θεωρείται πηγή και φορέας κακών. Οι άνδρες νομίζουν ότι θα μεγαλώσει όπως το πέος και φοβούνται να την αγγίξουν για να μη μείνουν ανίκανοι. Οι γυναίκες νομίζουν ότι αν στη γέννα το κεφάλι του μωρού αγγίξει την κλειτορίδα, το παιδί θα πεθάνει. Ή φαντάζονται ότι τα φυσιολογικά εξωτερικά γυναικεία γεννητικά όργανα είναι υπερβολικά ευμεγέθη.
Η κυρίαρχη αντίληψη όμως που συντηρεί την πρακτική είναι ότι η γυναίκα είναι υπερσεξουαλική, και είναι αδύνατο για έναν μόνο άντρα να την ικανοποιήσει. Έτσι η κλειτοριδεκτομή παρουσιάζεται ως ο τρόπος προκειμένου η γυναίκα να μένει «ήσυχη», παρθένα μέχρι να παντρευτεί, και πιστή στον άνδρα της μετά το γάμο.
«Αυτό είναι άδικο! Ως ανθρώπινο ον, η γυναίκα έχει δικαίωμα στη σεξουαλικότητά της, και πρωτίστως στη σωματική της ακεραιότητα», διαμαρτύρεται η κα Σιντιμπέ Καντιντιά Αούντου, πρόεδρος της Οργάνωσης για την Επίβλεψη των Παραδοσιακών Πρακτικών. Μαζί με άλλες ακτιβιστικές οργανώσεις αλλά και την κυβέρνηση, καταβάλουν τα τελευταία χρόνια μεγάλες προσπάθειες προκειμένου να υπάρξει στο Μαλί ενημέρωση γύρω από την κλειτοριδεκτομή.
«Οι άνθρωποι μπορεί να είναι αγράμματοι, αλλά είναι έξυπνοι», συνεχίζει η κα Αούντου. «Με την κατάλληλη ευαισθητοποίηση και ενημέρωση, μπορούν να κρατήσουν από την παράδοση ό,τι τους είναι ωφέλιμο, και να αποβάλλουν κάθε τι αρνητικό. Έτσι, όταν καταλάβουν τις τραγικές συνέπειες της κλειτοριδεκτομής, αυτή η φρικτή πρακτική θα εξαλειφθεί».
Νέα στοιχεία γεννούν σοβαρά ερωτηματικά γύρω από τον θάνατο της φυλακισμένης Κατερίνας Γκουλιώνη, της γυναίκας που πρωτοστάτησε στον αγώνα ενάντια στις εξευτελιστικές συνθήκες που υφίστανται οι φυλακισμένες. Ήταν η πρώτη που αρνήθηκε να υποστεί το βασανιστήριο της κολπικής εξέτασης μέσα στις φυλακές, πράξη-καταλύτης για την αντίσταση των κρατουμένων που ακολούθησε.
Στα 41, μητέρα 21χρονης, έχασε τη ζωή της μέσα στο πλοίο, κατά τη διάρκεια πειθαρχικής και εκδικητικής, όπως όλα δείχνουν, μεταγωγής της από τη Θήβα στην Κρήτη. Μάρτυρες υποστήριξαν ότι βρέθηκε πισθάγκωνα δεμένη, με αίματα στο πρόσωπο, απομονωμένη 15 θέσεις πίσω από τους υπολοίπους συγκρατούμενούς της.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η μεταγωγή της αποφασίστηκε όταν η Κατερίνα έγραψε στους τοίχους της φυλακής συνθήματα για τα δικαιώματα των κρατουμένων και κατά της διεύθυνσης.
Μέλη του περιοδικού "απο-δραση", που διατηρούσαν τακτική επικοινωνία με την Κατερίνα, αποκάλυψαν ότι επρόκειτο να παραπεμφθεί στο Εφετείο, στη Λάρισα, στις 8/04, όπου θα αποφυλακιζόταν. Πόσα ακόμη θα μαρτυρούσε η Κατερίνα για το απάνθρωπο "σωφρονιστικό" σύστημα... Βέβαια, ο θάνατος στη μεταγωγή, δεν επιτρέπει απόδοση ευθυνών σε καμία φυλακή. Επίσης, η απόδοση θανάτου σε πνευμονικό οίδημα αποτελεί πάγια τακτική των αρχών και έχει απαντηθεί ακόμη και σε περιπτώσεις απαγχονισμού.
Η Κατερίνα αποτελεί έμβλημα στον αγώνα για την αποποινικοποίηση της χρήσης. Η ίδια, εξαρτημένη από τα 17 της χρόνια, φυλακίστηκε όταν ήταν περίπου 39 ετών. Ο επίσης τοξικομανής άνδρας της έχασε τη ζωή του προ 15ετίας, σε ηλικία 24 ετών, στις φυλακές της Λάρισας.
Υπουργείο Δικαιοσύνης και πόρισμα
Το υπουργείο Δικαιοσύνης έσπευσε να διαψεύσει τις πρώτες μαρτυρίες. Σύμφωνα με το πόρισμα της ιατροδικαστικής εξέτασης, ο θάνατός της οφείλεται σε πνευμονικό οίδημα, χωρίς ωστόσο να αποκλείεται το ενδεχόμενο εγκληματικής ενέργειας. Αναμένονται τα αποτελέσματα της τοξικολογικής εξέτασης.
Η Κατερίνα καταγγέλλει τις εξευτελιστικές εξετάσεις...
Στα τέλη του Φλεβάρη, με υπόμνημα στον Συνήγορο του Πολίτη, κατήγγειλε τις απάνθρωπες συνθήκες των φυλακών, με τις κρατούμενες να παρακολουθούνται ακόμη και στην τουαλέτα, ή στα ντους.
"Η δεσμοφύλακας με υποχρεώνει να βγάλω όλα μου τα ρούχα, με βάζει να σκύψω, να ανοίξω τους γλουτούς, να βήξω και παρατηρεί τον πρωκτό μου. Πολλές φορές βρίσκει ευκαιρία να παρατηρήσει γυμνό σώμα και με κοιτάει καλά καλά, μου φέρεται προσβλητικά, ειρωνικά, θρασύτατα, σαν να 'μαι το τελευταίο σκουπίδι. ...Με βάζουν να καθίσω σε γυναικολογική καρέκλα και η δεσμοφύλακας βάζει το δάχτυλό της στο αιδοίο μου, μέσα στον κόλπο. Στη συνέχεια υποχρεούμαι να ουρήσω μπροστά στη δεσμοφύλακα για να κάνουν το ναρκωτέστ. Βάζουν διαστολείς, σκουριασμένους, πολλές φορές...".
... και τις μεταγωγές...
"Κάθονται ανά 4 άτομα σε λαμαρινένια στενά καθίσματα, στριμωγμένοι ο ένας δίπλα στον άλλον, με λιγοστό αέρα. Η κλούβα σταματάει ελάχιστες φορές, μετά από πολλές διαμαρτυρίες για ούρηση. Υπάρχουν πολλοί αστυνομικοί που δεν σταματούν καθόλου. Τότε θα ουρήσεις στο κελάκι την κλούβας, μπροστά σε όλους. Κάτω. Εκτός αν έχεις την πολυτέλεια να ουρήσεις σε πλαστικό μπουκάλι νερό. Αν είσαι γυναίκα και βρίσκεσαι σε κοινή θέα, φυσικά όλων των αντρών κρατουμένων, τότε καλό θα είναι να έχεις προμηθευθεί και πολλές πάνες ακράτειας".
... και τις φραγές κλήσεων
Επιπλέον, είχε στείλει Υπόμνημα στο υπ. Δικαιοσύνης, με θέμα τις φραγές κλήσεων προς υπηρεσίες καταλόγου αλλά και εταιρείες που συνεργάζονται με τον ΟΤΕ και προσφέρουν χαμηλότερες χρεώσεις. Συνυπέγραφαν 89 συγκρατούμενές της.
"Έίμαστε αναγκασμένες να ξοδεύουμε αβάσταχτα για εμάς ποσά σε τηλεφωνήματα, για να επικοινωνήσουμε με τις οικογένειές μας, δικηγόρους, ανθρώπους και φορείς που θα βοηθήσουν στην ηθική μας στήριξη και στην εξασφάλιση της δίκαιης εκδίκασης της υπόθεσής μας", ανέφερε.
"Όσο ζω θα παλεύω"
Η Μαριάνθη Πατσελή, επιστήθια φίλη και συγκρατούμενή της, μίλησε στην "Α": "Ήταν μια μεγάλη αγωνίστρια και έφυγε ακριβώς για αυτόν τον λόγο". Όσο για τον κυρίαρχο στόχο της, συμπυκνώνεται σε μία λέξη: Αποποινικοποίηση. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι περίπου το 50% των φυλακισμένων είναι χρήστες. "Όσο ζει θα παλεύει έλεγε".
Η Φωτεινή, προσφάτως αποφυλακισμένη από τη Θήβα, δήλωσε στην "Α": "Πριν μπεις στο νοσοκομείο, αστυνομικοί σε γδύνουν και κάνουν έρευνα. Σε ακολουθούν ακόμη και μέσα στο δωμάτιο της γυναικολογικής εξέτασης. Επιστρέφοντας, σε υποβάλλουν σε κολπική και πρωκτική εξέταση". Για αυτό και η Μ., μέσα από τις φυλακές της Θήβας μας είπε ότι πάσχει από θυρεοειδή, αλλά δεν πηγαίνει στο νοσοκομείο, γιατί ντρέπεται.
Το μήνυμα της Κατερίνας
"Σφίγγοντας τα δόντια σιγοψιθυρίζω «και για το πείσμα σας, γουρούνια, θα αντέχω» ελπίζοντας να έρθει κάποια μέρα που θα σταματήσουν να απλώνουν τα βρώμικα, διεστραμμένα χέρια τους επάνω σε αδύναμους ανθρώπους. Το ξέρω πως ο κόσμος δεν αλλάζει, ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΖΕΤΑΙ, όμως, φτάνει να μην αδιαφορούμε".
Η Κατερίνα ήταν αναμφίβολα επικίνδυνη για το "σωφρονιστικό" σύστημα. Δεν θα σταματούσε να καταγγέλλει, να αγωνίζεται. Αυτό μαρτυρούν και τα λόγια της στο τελευταίο γράμμα που έστειλε, τρεις ημέρες πριν χάσει την ζωή της. "Είμαι η Γκουλιώνη Κατερίνα, ΕΧΩ ΟΝΟΜΑ, ΑΥΤΗ ΕΙΜΑΙ κι έχω να πω πολλά".
Με υποχρέωσαν να κάτσω σε μία γυναικολογική καρέκλα και να ανοίξω τα πόδια μου, αφημένη στα χέρια τους, να μου βάζουν δυο ολόκληρα δάχτυλα στον κόλπο μου και να τα πιέζουν κάτω προς τον πρωκτό για να μου κάνουν και πρωκτικό έλεγχο, χωρίς να έχω δώσει καμία αφορμή ότι μπορεί να κατείχα κάποια ναρκωτική ουσία πάνω μου και ενώ τους έλεγα ότι πονάω, οι απαντήσεις τους ήταν χυδαίες (...)
Αργότερα με κατέβασαν στη λεγόμενη απομόνωση. Και ενώ ήμουν ακόμα με στερητικά λόγω των ουσιών που έπαιρνα έξω, χωρίς να με εξετάσουν με βάλανε να σηκώσω ένα στρώμα μόνη μου και να το μεταφέρω μέσα σε ένα κελί, όπου μου είπαν ότι παρ'; όλα τα παθολογικά μου προβλήματα που είχα επίσης (στο στομάχι και στην καρδιά) και τους τα είχα αναφέρει. Βεβαίως δίχως καμία ανταπόκριση, μου είπαν ότι πρέπει να κάτσω το λιγότερο έξι μέρες εκεί κάτω, κάνοντας παραπάνω από 8 κενώσεις και έτσι αναγκαστικά και πάλι έπρεπε να πάρω ειδικά χάπια (Durkolax) με τα οποία να μπορέσω να πάω τόσες φορές τουαλέτα.
Με βάλανε τέλος πάντων σε ένα κελί και για καλή μου τύχη είχα ένα άτομο μαζί μου, που πραγματικά και χωρίς υπερβολές αυτό το άτομο έσωσε την ζωή μου στην κυριολεξία. Αυτός ήταν και ο άγγελος της ζωής μου, έτσι την ονόμασα, και ονομάζεται Κατερίνα. Το λέω αυτό γιατί από τη στιγμή που με βάλανε εκεί στην ειδική λεγόμενη απομόνωση, άρχισα να χάνω τα λογικά μου, με τα στερητικά που έβγαζα πράγματα της φαντασίας μου, ζητώντας πράγματα και άτομα που δεν υπήρχαν εκεί, κάνοντας εμετούς, χωρίς βέβαια καμία βοήθεια από την υπάλληλο που υποτίθεται ότι είναι έξω και μας προσέχει. Πάθαινα αναρροφήσεις και είχα μία Κατερίνα άγνωστη για μένα να με γυρνάει στα πλάγια, να μαζεύει τους εμετούς μου και γενικά 4 μέρες που την κράτησαν απομόνωση μαζί μου, γιατί είχε κάνει περισσότερες κενώσεις από μένα.
(...) Μία υπάλληλος, με αυστηρό ύφος και στυλ με διέταξε να γδυθώ για να με ερευνήσει. Γυμνή μπροστά της, σχεδόν εκτελούσα τις διαταγές της. Δέχτηκα να βγάλω τα ρούχα μου, τα οποία μαζί με όλα τα υπάρχοντά μου ή θα πηγαίνανε αποθήκη ή πλυντήριο. Όταν όμως άρχισε να ζητάει περισσότερα, όπως σκύψε, άνοιξε τα πόδια, γλουτούς, βήξε, σήκωσε στήθος να δω τα αυτιά σου, βγάλε τα σκουλαρίκια σου όλα (τυγχάνει να έχω αρκετά σε διάφορα σημεία του σώματός μου), φύσα τη μύτη σου, λύσε τα μαλλιά σου, πρέπει να σε ερευνήσω καλά, εγώ άρχισα να φωνάζω και να αρνούμαι. Αφού τελείωσε η ξεφτιλιστική έρευνα, περίμενα την κρατούμενη που δουλεύει στην αποθήκη της κοινωνικής υπηρεσίας της φυλακής (ανύπαρκτη) να μου βρει ρουχισμό. (...)
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη μέρα που μεταφέρθηκα στις Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού. Ήταν η πρώτη μου φορά που έμπαινα στην φυλακή. Δεν γνώριζα τίποτα εκτός το ότι έπρεπε να ερευνηθούν τα ρούχα μου και να μου γίνει σωματική έρευνα όπως στα μαλλιά μου, στο στόμα μου, στα αυτιά μου, στη μύτη μου, στο στήθος μου και να ανεβάσω τα χέρια μου ψηλά να δουν τις μασχάλες μου. (...)
Φώναξαν κάποια να μου φέρει ένα εσώρουχο, κάλτσες, παντόφλες και ρούχα της υπηρεσίας. Μέχρι να έρθει εκείνη με τα ρούχα, με έβαλε να βγάλω και τα εσώρουχά μου. Ντρεπόμουν τόσο πολύ που βρέθηκα σε αυτή τη θέση αναγκαστικά. Κρύωνα πάρα πολύ, ενώ εκείνη δεν νοιαζόταν καθόλου και εγώ είχα νευριάσει υπερβολικά.
Άλλαξε γάντια και άρχισε να μου ψάχνει τα μαλλιά, μετά μέσα στο στόμα μου να δει αν φοράω μασέλα, με ερεύνησε στα αυτιά, τη μύτη, στο στήθος και τις μασχάλες μου με ένα πολύ υποτιμητικό τρόπο. Μετά μου είπε: «Γύρνα, σκύψε, άνοιξε τους γλουτούς σου και βήξε δυνατά 2-3 φορές», που κάθε βήξιμο για μένα ήταν ένα δάκρυ. Ένα μεγάλο γιατί να θίγεται η αξιοπρέπειά μου και ακόμα δεν ήξερα τι με περιμένει. Μέχρι τα ρούχα της υπηρεσίας να έρθουν ήμουν ολόγυμνη στο δωμάτιο της έρευνας με ανοιχτό παράθυρο στο κρύο. Μου έφεραν κάτι πατσαβούρια για ρούχα να φορέσω. Ζήτησα μία σερβιέτα γιατί σιχαινόμουν το εσώρουχό τους.
Στην αρχή έλεγαν ότι δεν υπάρχει, αλλά εγώ επέμενα μέχρι να μου δώσουν. Τα φόρεσα και την ακολούθησα στο φαρμακείο, όπου εκεί με έβαλαν να κάνω την εξευτελιστική έρευνα της κολπικής από μία υπάλληλο που νόμιζα ότι ήταν νοσοκόμα. Εγώ αντιδρούσα για την κολπική έρευνα και εκείνοι μου την επιβάλανε. Μετά από την κολπική έρευνα με κατέβασαν στην απομόνωση σε ένα μικρό κελί που ήταν ήδη εκεί μέσα έξι άτομα, με μένα εφτά που κανονικά χωράει τρία άτομα το πολύ. Μου έδωσαν ένα στρώμα μέσα στη βρώμα, ένα σεντόνι και δυο κουβέρτες της φυλακής που βρώμαγαν. Μα που να χωρούσαν αφού ήταν ήδη γεμάτο το κελί της απομόνωσης και αναγκαστικά κοιμόμασταν η μία πάνω στην άλλη. Το επόμενο πρωί μου έδωσαν 4 καθαρτικά, γιατί αν δεν έκανα τουλάχιστον 8 κενώσεις μου έλεγαν ότι δεν θα βγω, στις 3 νύχτες και 1 μέρα.
Οι συνθήκες κάτω στην απομόνωση ήταν απάνθρωπες. Ένα στρώμα. Κυριολεκτικά κοιμόμαστε στο πάτωμα, χωρίς θέρμανση και ζεστό νερό. Η τουαλέτα που χρησιμοποιούσαμε ήταν κοινή για όλες. Πολλές φορές θέλαμε να ενεργηθούμε και δεν υπήρχε υπάλληλος να μας ανοίξει και κρατιόμασταν με το ζόρι μέχρι να έρθει να μας ξεκλειδώσει την πόρτα. Θυμάμαι μία μέρα μια κοπέλα αναγκάστηκε να ενεργηθεί σε μπωλ φαγητού, γιατί δεν υπήρχε υπάλληλος να της ανοίξει και ύστερα την εξευτέλιζε και από πάνω μπροστά μας.
Βγαίνοντας από την απομόνωση έπρεπε να υποστώ σωματικό έλεγχο και κολπική έρευνα, αλλιώς θα με ξανακατέβαζαν κάτω. Ήταν η δεύτερη φορά που μου έκαναν αυτή την εξευτελιστική έρευνα ή αλλιώς κολπική έρευνα που θίγει την αξιοπρέπειά μου.
Πάλι καλά που μας αφήνουν να πάρουμε τηλέφωνο κανέναν άνθρωπό μας, να μας δώσει δύναμη, κουράγιο και υπομονή.
Κ.Χ. 25 χρονών
Πηγή: Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων
Η δεσμοφύλακας με υποχρεώνει να βγάλω όλα μου τα ρούχα, με βάζει να σκύψω, ν'; ανοίξω τους γλουτούς, να βήξω και παρατηρεί τον πρωκτό μου. Πολλές φορές βρίσκει ευκαιρία να παρατηρήσει γυμνό σώμα και με κοιτάει καλά καλά, μου φέρεται προσβλητικά, ειρωνικά...
Μετά μου δίνουν άλλα ρούχα, από την αποθήκη τους, παράτερα και εξευτελιστικά, μου παίρνουν το σουτιέν γιατί, λέει, «απαγορεύεται» να το φοράω στην απομόνωση γιατί λέει, δήθεν μπορεί να...αυτοκτονήσω μ'; αυτό, μου δίνουν παπούτσια μεγαλύτερο μέγεθος απ'; το δικό μου και περπατάω σαν παλιάτσος και με οδηγούν στο φαρμακείο. Εκεί, με βάζουν να καθίσω σε γυναικολογική καρέκλα και η δεσμοφύλακας βάζει το δάχτυλό της στο αιδοίο μου μέσα στον κόλπο. Στην συνέχεια υποχρεούμαι να ουρήσω μπροστά στην δεσμοφύλακα για να κάνουν το ναρκωτέστ.
Τα ειρωνικά σχόλια και τα σόκιν «αστειάκια» των δεσμοφυλάκων δεν λείπουν από το «ρεπερτόριό» τους (...)
Στην απομόνωση με έκλεισαν σε κελί όπου έπρεπε να χτυπάω το κουδούνι για να'; ρθει η δεσμοφύλακας να μου ανοίξει να πάω στην τουαλέτα που είναι κοινή για όλες τις κρατούμενες στον χώρο αυτόν και παρακολουθούμενη από κάμερα.
Την ώρα της αφόδευσης σε παρακολουθεί η δεσμοφύλακας από την κάμερα κι όταν δει τα περιττώματά σου τότε της ζητάς την άδεια να τραβήξεις καζανάκι.
Μου έχει συμβεί να μη μου ανοίγει η δεσμοφύλακας την πόρτα του κελιού για να πάω στην τουαλέτα και αναγκαζόμουν να ουρώ σε πλαστικό μπουκάλι νερού και αργότερα να έχω πρόβλημα με το έντερό μου από την συγκράτηση των κοπράνων. Στο τέλος, έφτασα στο σημείο να κλωτσάω την πόρτα του κελιού για να μου ανοίξει, να μου φέρεται προκλητικά και υποτιμητικά.
Όταν λοιπόν, αποφασίσουν οι ασύδοτοι βασανιστές μας να μας βγάλουν από την απομόνωση πρέπει να περάσουμε το ίδιο μαρτύριο της σωματικής έρευνας και της κολπικής εισβολής. Αυτό το ίδιο μαρτύριο της έρευνας μπορεί ανά πάσα στιγμή να μου το κάνουν και στο θάλαμο, όπου μένω, όταν υπάρχει υπόνοια για ύπαρξη απαγορευμένων ουσιών.
Μπαίνουν μέσα στο θάλαμο, μας ξυπνάνε, μας κάνουν σωματική και κολπική έρευνα, μας βγάζουν έξω από τον θάλαμο και ανακατεύουν όλα μας τα πράγματα πετώντας τα κάτω. Μετά χάνουμε πράγματα μας γιατί τα πετάνε ή τα παίρνουν και πρέπει να τακτοποιήσουμε ολόκληρο το θάλαμο για να μπορέσουμε να κοιμηθούμε...
Κ.Γ. 41 χρονών
Σαν σκουπίδι
(...) Με μειώνουνε και νιώθω κατώτερη γιατί με αντιμετωπίζουν σαν σκουπίδι, φοβάμαι μην κολλήσω καμία αρρώστια από τον διαστολέα. Καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματά μου και ψυχολογικά εγώ δεν νιώθω καλά. Πολλοί υπάλληλοι, μου έχουν συμπεριφερθεί σαν ζώο και όχι σαν άνθρωπο. Λοιπόν, ως πότε θα ανέχομαι όλα αυτά;
Στην απομόνωση μας υποβάλλουν σε άλλο βασανιστήριο. Απαιτούν να κάνουμε 8 κενώσεις τις οποίες αν δεν συμπληρώσουμε θα κρατηθούμε περισσότερες μέρες. Έτσι, έμμεσα, μας υποχρεώνουν να παίρνουμε καθαρτικά, κάτι που είναι ακόμα πιο βασανιστικό. Προσωπικά μία από τις φορές που έκανα χρήση καθαρτικού έφτασα σε σημείο να πονάω υπερβολικά, να βγάζω αίμα και να πρηστεί ο πρωκτός μου. Υπάρχει μόνο μία τουαλέτα, η οποία είναι κοινή για όλες τις κρατούμενες που βρίσκονται στην απομόνωση, με αποτέλεσμα αν η μία πάσχει από κάποιο μεταδοτικό νόσημα αυτό να μεταδοθεί και στις υπόλοιπες (...)
Όταν χτυπάμε το κουδούνι για να πάμε στην τουαλέτα καθυστερεί πολύ να ανοίξει το κελί και αρκετές φορές εφόσον έχουμε κάνει χρήση καθαρτικού δεν προλαβαίνουμε να πάμε στην τουαλέτα και όταν έρχεται η υπάλληλος είναι πλέον αργά. Επιπλέον δεν φτάνουν τα βασανιστήρια και ο εξευτελισμός της κολπικής έρευνας, της απομόνωσης και του καθαρτικού, έρχεται να προστεθεί και ο προσβλητικός τρόπος που μιλάνε κάποιοι υπάλληλοι.
Το 2005 που εισήλθα στον Κορυδαλλό ήμουν ένα κορίτσι 20 χρονών και νόμιζα ότι όλες αυτές οι προσβλητικές και εξευτελιστικές έρευνες και διαδικασίες, όπως γδύσου, σκύψε, βήξε και άνοιξε τα πόδια να σου κάνουμε κολπική πέρασε στην απομόνωση, πάρε καθαρτικό, πήγαινε στην τουαλέτα και μην τραβήξεις το καζανάκι όταν ενεργηθείς αν δεν μου το πεις για να το εξακριβώσω, ήταν κάτι το υποχρεωτικό από το νόμο αφού κανείς δεν μου είχε μιλήσει για τα δικαιώματά μου. Με το πέρασμα όμως των χρόνων έμαθα ποια είναι τα δικαιώματά μου.
Δεν ανέχομαι πλέον να εξευτελίζουν την προσωπικότητά μου, να καταπατούν τα δικαιώματά μου και να μου φέρονται απαξιωτικά σαν να είμαι σκουπίδι μόνο και μόνο επειδή είμαι τοξικομανής. Είμαι άνθρωπος, είναι την οποία ίσως να μην γνωρίζουν καν. Με την συμπεριφορά τους δεν με σωφρονίζουν αλλά με εξαγριώνουν και με κάνουν νιώθω μίσος και απέχθεια για αυτούς. Διεκδικώ πλέον τα νόμιμα δικαιώματά μου (...)
Κ.Χ, 23 ετών
Πηγή: Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων
Γράμμα μέσα από τη φυλακή Διαβατών
Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2009
Κατερίνα (ΓΚ): «Ποινική» κρατούμενη για παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών, κατηγορούμενη για διακίνηση ναρκωτικών σε άλλο χρήστη κατ'; ομολογία του αποποιούμενος των δικών του ευθυνών της «μεγάλης» ποσότητας των 20 γραμμαρίων. Έτσι με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς άλλο αποδεικτικό στοιχείο παρά μόνο μία άτυπη προανακριτική ομολογία δικάστηκε και εκτίει ποινή κάθειρξης 6 ετών, όπως και αρκετοί «έμποροι» σε αυτή τη χώρα. Το Σύνταγμα λεει ένοχος ένοχο ου ποιεί αλλά δεν βαριέσαι μήπως όλα όσα λεει το Σύνταγμα τα τηρεί κανείς σε αυτή τη χώρα; Το ότι είμαι ήδη χρήστρια εδώ και 20 χρόνια χωρίς καμία βοήθεια μετράει;
Όπως και μερικές εκατοντάδες, χιλιάδες άλλοι θα μπορούσα να πω, αφημένοι στη μοίρα τους. Μήπως το ότι δεν προέκυψε κανένα αποδεικτικό στοιχείο ενοχής και ακόμα και ο ρουφιάνος που είπε εναντίον μου ψέματα το ότι πιέστηκε από τους μπάτσους και πείστηκε ότι θα καθάριζε ο ίδιος μέτρησε πουθενά; Μα είπαμε ότι είναι σύνηθες φαινόμενο. Οι αδέκαστοι και ευυπόληπτοι δικαστές, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, πρέπει να εξαντλούν την αυστηρότητά τους στους κακούργους χρήστες για να σωθεί η κοινωνία μας, τα παιδιά μας, η υπόληψή μας. Στα μπουντρούμια όλους. Όσοι πιο πολύ τόσο πιο βαθιά. Όσους εξοντώσουμε τόσο καλύτερα, τόσο πιο καθαρή θα είναι η κοινωνία μας. Κρίμα που δεν είμαστε στο Μεσαίωνα να τους κάψουμε όλους στην πυρά να ησυχάσουμε.
Ας δούμε όμως τι πραγματικά συνέβη με την Κατερίνα. Είχε την ατυχία να γεννηθεί έξυπνη, ευαίσθητη και αντιδραστική. Όσο μεγάλωνε δεν της άρεσε αυτή η κοινωνία. Δεν άντεξε την υποκρισία της και τη φθορά της και έτσι επέλεξε τη λύση των ναρκωτικών. Κακό μεγάλο. Έβλαψε ανθρώπους. Ποιους; Τον εαυτό της και την οικογένειά της. Και έτσι κατέληξε στη φυλακή σιδεροδέσμια, να πληρώσει τα βάρη και τα αδικήματά της. Όμως και εκεί δεν καθόταν φρόνιμα. Δεν ήταν «καλή» κρατούμενη. Δεν έσκυβε το κεφάλι όταν οι δεσμοφύλακες, στο πλαίσιο του σωφρονισμού της έλεγαν ότι παράλογο τους ερχόταν στο κεφάλι. Δεν το βούλωνε όταν έβλεπε την αδικία σε όλο της το μεγαλείο. Δεν έκανε τα στραβά μάτια στην κατάχρηση εξουσίας και δεν έπαψε ποτέ να αγωνίζεται, να πρωτοστατεί για το δικαίωμά της στην αξιοπρέπεια. Και αφού ήταν «τέτοιο» άτομο, έπρεπε να εξοντωθεί ποικιλοτρόπως. Έρμαιο, πλέον, στα χέρια ανθρωποφυλάκων έτυχε «ιδιαίτερης μεταχείρισης».
Η «συμμορία» του τότε Κορυδαλλού, έκρινε και αποφάσισε την καταστολή. Και αφού δεν καθόταν καλά να την καταστείλουν έγινε με το ζόρι. Της φόρτωσαν πειθαρχικά, την έστειλαν και μερικές φορές στο ψυχιατρείο, την αποτρέλαναν και νόμιζαν ότι καθάρισαν. Όμως η Κατερίνα στις αναλαμπές της πάλι τους ενοχλούσε. Έτσι αποφάσισαν να την ξεφορτωθούν. Μεταγωγή. Αυτό ήταν και το λάθος τους.
Βρήκε τη δύναμη να ανακάμψει και να συνέλθει. Ξαναβρήκε τον εαυτό της και όταν έγινε η κινητοποίηση των κρατουμένων η Κατερίνα πρωτοστάτησε στις φυλακές διαβατών. Αλλά και όταν αναστάλθηκε η κινητοποίηση, εκείνη συνέχισε να αγωνίζεται για τα δικαιώματα των κρατουμένων και τις παραβιάσεις για την κατάχρηση της εξουσίας των ανθρωποφυλάκων των Διαβατών. Τους μπήκε πολύ στη μύτη, τους στρίμωξε, απαίτησε το δικαίωμα της αξιοπρέπειας. Έτσι και η άλλη «συμμορία» των Διαβατών αποφάσισε να την ξεφορτωθεί. Μεταγωγή ...;στη Θήβα και ας τα βγάλουν πέρα μαζί της τώρα οι άλλοι που την έστειλαν εκεί. Κατερίνα άντε σωφρονίσου.
Το Υπουργείο εξήγγειλε ότι δεν θα επιτρέψει να γίνει καμία εκδικητική μεταγωγή μετά τις κινητοποιήσεις των κρατουμένων. Δεν πιστεύω να νομίζετε ότι είναι κάτι τέτοιο, απλά φταιει η Κατερίνα και η κάθε Κατερίνα που δεν σκύβει το κεφάλι.
Μαριάνθη
Πηγή: Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων
Oταν είσαι αθώος και είσαι φυλακή θα αγανακτήσεις για τη δικαστική πλάνη ή την πλεκτάνη που σε έβαλε μέσα. Όταν όμως η πλεκτάνη έχει γίνει νόμος και σου έχει κλέψει όλη τη ζωή μόνο και μόνο επειδή εξαρτήθηκες και αρρώστησες, επειδή έκανες χρήση μιας ουσίας και η ιδιοτελής βαρβαρότητα με νόμο σε έβαλε στη φυλακή, τι θα πεις; Θα αρκεστείς στο ό,τι όλο αυτό οφείλεται στην κοινωνική πλάνη και θα ευχηθείς χρόνια πολλά; Πόσος χαζός μπορεί αν είναι ένας άνθρωπος για να εύχεται ευχές στους δήμιούς του; Και άντε και να ευχηθείς, ποια θα είναι η καταλληλότερη ευχή; «Την αρρώστια μας να έχουμε να σας ταΐζουμε»;
Αγαπητοί μου συμπολίτες (κλέφτες και λωποδύτες), σας εύχομαι να αρρωστήσετε, να δουλεύετε μια ζωή και να σας παίρνουν όλα τα λεφτά και να σας καταστρέφουν τη δουλειά. Να σας αφήνουν δίχως μία, να σας βάζουν φυλακή, να σας βάζουν και χρηματική ποινή μετά και βγαίνοντας να χρωστάτε και από πάνω. Να σας βάζουν στη φυλακή, να ζείτε ο ένας πάνω στο άλλο και να σας στερούν όλα. Να έρχεται ο κάθε αμόρφωτος, άρρωστος, κομπλεξικός φύλακας και να επεμβαίνει ακόμη και στην ποιότητα του χαρτιού υγείας που θα χρησιμοποιήσετε. Και να σας υποχρεώνει να παίρνετε το πιο ακριβό και το χαράτσι να πηγαίνει στις τσέπες του. Να είναι τα παιδιά και οι γονείς σας έξω και να μην μπορείτε να τους συνδράμετε ούτε στο ελάχιστο^ αντιθέτως να τους ζητάτε και βοήθεια. Στη χώρα των κανιβάλων που γεννήθηκα και έζησα σαράντα μαρτυρικά χρόνια, η ατυχία και κακοτυχία μου είναι αυτοί οι κανίβαλοι. Οι κανίβαλοι που έχουν γνώμη (για τους άλλους πάντα) και ψηφίζουν και κάνουν κόλαση τη ζωή των άλλων.
Μισητοί μου κανίβαλοι, κανείς σας δεν μπορεί να αποποιηθεί των ευθυνών του.
Όλοι ξέρετε ότι το εμπόριο των απαγορευμένων ουσιών ανθεί και ότι οι έμποροι δεν είναι φυλακή. Όλοι ξέρετε ότι οι μπάτσοι πουλάνε ναρκωτικά. Αν αύριο απαγορευτεί το τσιγάρο και θεσπιστεί νόμος να μπαίνουν οι καπνιστές στη φυλακή όλοι θα αντιδράσετε. Για μας δεν αντιδράει σχεδόν κανένας. Γιατί πολλοί αισχροκερδούν εις βάρος μας και άλλους σας βολεύει. Φάτε λοιπόν τα μελομακάρονά σας, ρίξτε τους χορούς σας στολισμένοι, καλοί μου συμπολίτες. Εγώ έχω πλέον, μόνο ένα να γιορτάζω. Αυτό που δεν μπορείτε ποτέ να μου του αρπάξετε, γιατί όλα τα άλλα μου τα πήρατε^ ότι δεν σας μοιάζω.
Κατερίνα Γκουλιώνη
Πηγή: Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων
